Czech Jerzy Nowacki (ur. 21 marca 1915 w Wałkowie, zm. 23 kwietnia 2004 w Dusznikach-Zdroju) – major pilot obserwator Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Miał czwórkę rodzeństwa, m.in. braci Lecha i Rusa. W 1931 r. odbył kurs szybowcowy w Wojskowym Obozie Szybowcowym w Ustianowej. Podczas jednego z lotów pilotowany przez niego szybowiec Wrona uległ katastrofie, ale pilot nie odniósł obrażeń. Egzamin maturalny zdał w 1937 r. w poznańskim gimnazjum i wstąpił do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Naukę ukończył w 1939 r. jako podporucznik obserwator z 92. lokatą. Nie zdążył otrzymać przydziału do jednostki bojowej, został ewakuowany na Węgry, skąd przedostał się do Francji. Został skierowany na kurs nawigatorów na lotnisku Aerienne k. Clermont-Ferrand.
Po upadku Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie zgłosił się do służby w Polskich Siłach Powietrznych. Otrzymał numer służbowy RAF P-1046. Został skierowany na szkolenie w pilotażu samolotów brytyjskich do 15 Elementary Flying Training School w Carlisle i 18 Operational Training Unit w Hucknall. Po ukończeniu szkolenia został przydzielony do dywizjonu bombowego 301. W nocy z 26 na 27 kwietnia 1942 r. dowodził załogą Wellingtona (21317 GR-U) podczas nalotu na Rostock.