Świątynia jest salowa, orientowana, murowana, zbudowana z kamieni polnych i cegły (z tego drugiego materiału m.in. fryzy, szczyt, część prezbiterium i przypory). Do bryły przylega od zachodu wieża, a od wschodu zakrystia. Sklepienie nawy jest pozorne kolebkowe, zabezpieczone ściągami żelaznymi. W wieży znajdują się stropy drewniane. Wnętrze nawy jest otynkowane z boazerią. Chór muzyczny jest drewniany, dwupoziomowy, z częścią środkową (prospekt organowy) wysuniętą w kierunku nawy. Posadzka ceramiczna opada w kierunku ołtarza. W prezbiterium posadzka jest marmurowa, część ołtarzowa podniesiona o dwa stopnie. Otwory okienne są ostrołukowe, obustronnie rozglifione, z maswerkami. Dach jest dwuspadowy, kryty karpiówką, a więźba dachowa drewniana, nad nawą storczykowa. Wieża ma dach namiotowy także pokryty karpiówką.
Wyposażenie Wyposażenie (ołtarz z 1697, ambona i empora) jest jednorodne, barokowe, w barwie kości słoniowej, z niewielkimi złoceniami. Ołtarz jest drewniany, bogato rzeźbiony i pochodzi z fundacji Jana Albrechta von Schoneich oraz jego żony Marii von Heise. Artysta wzorował się na ołtarzu głównym z Morąga. Organy pochodzą z 1849, a wykonano je z użyciem starszych elementów z poprzedniego instrumentu (początek XVIII wieku).