W Tours od marca do czerwca 1940 r. przeszedł przeszkolenie na sprzęcie francuskim i następnie wykonywał loty transportowo-łącznikowe. Po upadku Francji 22 czerwca 1940 r. przeleciał z lotniska Perpignan na lotnisko Philipeville. Następnie, przez Oran, Casablankę i Gibraltar, przedostał się do Wielkiej Brytanii. Wstąpił do służby w Polskich Siłach Powietrznych, otrzymał numer służbowy RAF P-0061.
Przeszedł przeszkolenie w 18 Operational Training Unit, następnie dostał przydział do dywizjonu 305, gdzie trafił do eskadry "A". Znalazł się wśród dwóch załóg, które wykonały pierwszy lot bojowy dywizjonu 305. W nocy z 24 na 25 kwietnia 1941 r., jako drugi pilot Wellingtona (nr R1322 SM-F), atakował zbiorniki paliwa w rejonie Vlaardingen.
14 lipca 1941 r. wystartował z lotniska RAF w Lindholme do swego siedemnastego lotu bojowego. Był pierwszym pilotem i dowódcą Wellingtona (nr W5726 SM-Q) z załogą w składzie: aspirant pil. Jan Ostrowski, por. nawig. Antoni Lisiriski, sierż. rtg. Stanisław Mitkowski, sierż. strz. Czesław Kaczalski i sierż. strz. Antoni Burak. Po zrzuceniu bomb na port w Bremie ich samolot został trafiony przez artylerię przeciwlotniczą i spadł przy Lindenstrasse 13. Załoga zginęła na miejscu.