widać także przelatujące ptaki, prawdopodobnie skowronki. Nad tym sielankowym krajobrazem unosi się jastrząb, jego ciało wyraźnie odcina się na tle nieba. Widać, że Chełmoński zmienił nieco koncepcję w czasie tworzenia obrazu, bo spod farby oddającej niebo prześwituje kontur o wiele większej sylwetki ptaka, którą później malarz zmniejszył.
Interpretacja Obraz jest umiejscawiany przez krytyków w pejzażowym nurcie twórczości Chełmońskiego, który artysta rozwinął po powrocie do Polski z Paryża. Dynamiczne sceny rodzajowe z końmi, które tworzył wcześniej, zastąpił krajobrazami z intensywnym światłem słonecznym i urozmaiconą żywą kolorystyką. Waldemar Łysiak dostrzega w tym obrazie zainteresowanie malarza szkołą z Barbizon oraz pasję i umiłowanie przyrody.
Jednak, oprócz opiewania natury, interpretatorzy widzą w płótnie Chełmońskiego wymiar poetycki i symboliczny. Jastrząb wiszący nad spokojną łąką miałby być symbolem niepokoju, okrucieństwa przyrody, walki o byt, kruchości życia i przemijania i ideowo nawiązywać do nurtu wanitatywnego w sztuce europejskiej. Waldemar Łysiak stawia tezę, że tytułowy ptak może być alegorycznym autoportretem Chełmońskiego ukazującym „duszę samotnika z Kuklówki, nie tyle polującego, ile wiszącego dzięki skrzydłom nad multibarwnym cudem przyrody”.
Przypisy
Kategoria:Malarstwo pejzażowe Józefa Chełmońskiego Kategoria:Obrazy w Muzeum Narodowym w Poznaniu Kategoria:Malarstwo animalistyczne