Kontekst historyczny Początki różnych form tortur wodnych sięgają XIV wieku i między innymi hiszpańskiej inkwizycji. Dwie najpowszechniejsze metody tortur wodnych to waterboarding, podczas którego ofiara ma wrażenie tonięcia i duszenia się oraz toca, polegająca na wlewaniu lub pompowaniu płynu do żołądka ofiary. Władze państwowe długo uważały tortury za pomocą wody za bezproblemowe, ponieważ wiązały się z dużym obciążeniem fizycznym i psychicznym ofiary, a jednocześnie nie pozostawiały widocznych śladów i bardzo rzadko prowadziły do śmierci.
Wojna trzydziestoletnia oznaczała katastrofę dla ludności cywilnej. Tam, gdzie na niemieckie tereny wiejskie wkraczały wielkie armie, mieszkańcy cierpieli tortury, morderstwa, podpalenia, zniszczenia, gwałty, kradzieże i epidemie. To była codzienność wojny; do walnych bitew dochodziło stosunkowo rzadko. Aby nie dopuścić do sytuacji w której wróg żerował na zasobach strefy działań wojennych, na którą nacierał – zgodnie z zasadą bellum se ipsum alet („wojna żywi się sama sobą”) – często stosowano taktykę spalonej ziemi.