1 czerwca 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. 20 kwietnia 1920 w Poznaniu złożył egzamin przed Komisją egzaminacyjną dla aspirantów oficerskich i otrzymał „poświadczenie kwalifikacji naukowej do ubiegania się o stopień aspiranta oficerskiego”. W czasie wojny z bolszewikami, w stopniu chorążego, był dowódcą 12. kompanii 167 pułku piechoty, późniejszego 75 pułku piechoty. Wyróżnił się 2 czerwca 1920 w bitwie pod Rybczanami. Zaginął 4 lipca tego roku w bitwie pod Filipowem.
31 stycznia 1922 dowódca batalionu sztabowego 75 pułku piechoty, kapitan Paweł Urban we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał:
4 kwietnia 1924 sędzia Sądu Powiatowego w Krotoszynie Terlecki na posiedzeniu jawnym uznał Franciszka Wawroka, „zaginionego w akcji bojowej 5 lipca 1920”, za zmarłego, a jako chwilę śmierci ustalił dzień 6 lipca 1921 godzinę 24.00.
13 września 1909 ożenił się z Marią Iwańską, z którą miał dwie córki: Klarę (ur. ok. 1912) i Elwirę (ur. ok. 1914).