Do gry aktorskiej powróciła po II wojnie światowej na deskach Teatru Wojska Polskiego w Łodzi (1945–1949). Następnie podjęła pracę w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej z siedzibą w Łodzi, początkowo jako asystent (1946–1947), a następnie wykładowca (1947–1949). Po epizodzie w szkolnictwie wyższym powróciła do gry aktorskiej na deskach Teatrów Dramatycznych we Wrocławiu (1949–1959) i Krakowie (1950–1954), gdzie jednocześnie wykładała w Państwowej Wyższej Szkole Aktorskiej. W latach 1954–1955 grała w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie. W 1955 przeniosła się do Warszawy, gdzie do 1959 występowała w Teatrze Powszechnym, a następnie do 1974 w Teatrze Narodowym. Jednocześnie wykładała w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej (1962–1963) jako starszy wykładowca, a następnie docent (1963–1975).

Szletyńska była również aktorką głosową, użyczyła swojego głosu w 10 filmach i zagrała role w 2 produkcjach.

Była działaczką SPATiF-ZASP-u i współzałożycielką Stowarzyszenia Terapeutów Mowy.

Życie prywatne Była córką Zygmunta Juliana Tymowskiego (1853–1910) i Marianny z domu Pruszyńskiej.