Hodowla była w tym czasie nastawiona na jak najwyższą rentę gruntową, przez co hodowane były głównie drzewostany świerkowe. Spowodowało to stopniowy zanik udziału takich gatunków jak: dąb, buk czy modrzew.
Użytkowanie rębne było prowadzone głównie zrębami zupełnymi. Świadczą o tym występujące dzisiaj jednowiekowe monokultury.
Tak przedstawiał się wtedy procentowy udział gatunków:
- sosna 74 %,
- świerk 22 %,
- liściaste ok. 4 %.
Po roku 1945 prowadzono odnowienia. Sadzono głównie sosnę i świerk, a na glebach bardziej żyznych dodatkowo gatunki liściaste.
Nadleśnictwo nawiedziło kilka klęsk żywiołowych, m.in.: huragan z 1801 roku – uległo zniszczeniu 800 ha lasu, w 1928 wiatr zniszczył 400 ha drzewostanu świerkowego, pożar w 1946 roku – 350 ha spalonego lasu.
Po tym czasie lasy niszczył kornik drukarz i osnuja gwiaździsta, tę drugą zwalczano przy pomocy opylaczy naziemnych oraz z samolotów.
Wielki Pożar w 1992 roku W 1992 roku wybuchł największy pożar w Europie. Swoim zasięgiem objął 2 154 ha rudzinieckich lasów.
Jednym z działań mających na celu uproduktywnienie pożarzyska było zalesienie 1 137 ha lasu 3 lata po katastrofie.
Na pozostałym obszarze wystąpiły odnowienia naturalne, głównie brzozowe.