Hrabia Julian i król Roderyk – powieść historyczna Teodora Parnickiego napisana w 1934. Jej akcja rozgrywa się w Królestwie Wizygotów na początku VIII wieku.
O powieści Powieść została napisana w 1934 na konkurs ogłoszony przez krakowski Ilustrowany Kurier Codzienny. Nie zdobyła na nim żadnej nagrody ani wyróżnienia. Maszynopis zaginął w redakcji czasopisma. Autor opublikował z rękopisu w lwowskich Sygnałach wydanych z okazji jubileuszu Targów Wschodnich czwarty rozdział powieści, zatytułowany Królowa. Rękopis odnaleziony po czterdziestu latach został wydany w Poznaniu w 1976. Fabuła utworu opiera się na starej legendzie o rozwiązłym królu wizygockim Roderyku, zhańbionej przez niego Floryndzie i jej ojcu hrabim Julianie, który w akcie zemsty wezwał z Afryki Arabów, nie spodziewając się, że krok ten doprowadzi do upadku królestwa.
Parnicki wspominał, że jego fascynacja dziejami Wizygotów zaczęła się podczas nauki w gimnazjum polskim w Harbinie. Szkoła nie miała polskich podręczników, korzystano więc z rosyjskich. Otóż w podręczniku Iwanowa Istorija srednich wiekow natrafił na zdanie: Wrażdiebnaja karolu Rodrigu partija (Graf Julian) prizwała Arabow (Wrogie królowi Roderykowi stronnictwo (hrabia Julian) przywołało Arabów).