Rozwój technik wewnątrznaczyniowych w leczeniu tętniaków brzusznych, piersiowych, a później piersiowo-brzusznych, był przedmiotem nie tylko zainteresowań klinicznych, ale i badań naukowych. Wprowadził on metodę dwuczasowego zaopatrzenia rozległych tętniaków piersiowo-brzusznych dla zmniejszenia częstotliwości powikłań porażenia kończyn dolnych w wyniku niedokrwienia rdzenia kręgowego. Później badania jego zespołu skoncentrowały się na ewaluacji wywoływanych potencjałów ruchowych dla oceny zagrożenia niedowładem kończyn dolnych po ostatecznym i całkowitym wyłączeniu tętniaka z krwiobiegu.

Opracował wyniki odległe po zabiegach endowaskularnych i wzrastającą rolą badań ultrasonograficznych z użyciem kontrastu. Wiąże się to z lepszą oceną nie tylko morfologii, ale i funkcji narządów jamy brzusznej oraz ograniczeniem zastosowania promieni jonizujących, jak i kontrastów nefrotoksycznych w badaniach kontrolnych.

Wprowadzona przez niego metoda dwuczasowego zaopatrzenia rozległych tętniaków piersiowo-brzusznych dla zmniejszenia częstotliwości powikłań porażenia kończyn dolnych w wyniku niedokrwienia rdzenia kręgowego, której założenia opublikowane zostały w European Journal of Vascular and Enovascular Surgery w 2014 wyróżniona została jako Editor’s Choice.