W tym czasie nigdzie, poza Niemcami, nie stosowano jeszcze wówczas psychotechniki przy doborze personelu kolejowego. Tworząc wspomnianą placówkę w Polskich Kolejach Państwowych wzorował na Laboratorium Paryskiego Towarzystwa Transportowego. W 1930 Biuro Badań Psychotechnicznych przekształcono w Pracownię Psychotechniczną DOKP Warszawa, oraz utworzono także drugą Pracownię Psychotechniczną w DOKP Poznań. Obiema placówkami kierował zarządzany przez niego Referat Psychotechnicznego Ministerstwa Komunikacji (1930-1932). Jako delegat reprezentował Polskę na kongresach w Paryżu, Utrechcie, Barcelonie i Pradze.

Był współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Psychotechnicznego (1925) następnie jego prezesem (1928-1936) a od 1937 członkiem honorowym. W 1927 Towarzystwo powołało kwartalnik „Psychotechnika”, którego w latach 1928-1938 był redaktorem naczelnym. Członek Instytutu Naukowego Organizacji i Kierowania. Ogłosił ponad 80 artykułów w czasopismach krajowych i zagranicznych (m.in. w „Revue de la Science Travail”, „Le Travail Humain”, „Industrielle Psychotechnique”).