Jan Bolesław Szetela (ur. 27 grudnia 1912 w Grodzisku k. Strzyżowa, zm. 4 czerwca 1994 tamże) – polski ksiądz rzymskokatolicki, prałat, proboszcz w Nowym Mieście, duszpasterz na Kresach Południowo-Wschodnich, wcielonych do ZSRR.

Życiorys

Pochodził z rodziny chłopskiej, był jednym z siedmiorga dzieci Wincentego i Honoraty z d. Niemiec. Po ukończeniu w 1931 r. Prywatnego Gimnazjum w Strzyżowie wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu. 24 czerwca 1937 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Franciszka Bardy. Został skierowany do parafii w Nowym Mieście. W czasie okupacji niemieckiej udzielał, na podstawie dekretu biskupa, rozgrzeszenia zbiorowego osobom uwięzionym w niemieckim obozie w Przedzielnicy. W 1945 r. jako jeden z nielicznych księży diecezji przemyskiej pozostał na terenach wcielonych do ZSRR. Oprócz swojej parafii obsługiwał także parafie rzymskokatolickie w Niżankowicach i Błozwi oraz udzielał sakramentów świętych tym Ukraińcom, którzy nie chcieli się pogodzić z likwidacją przez władze radzieckie Cerkwi greckokatolickiej. Organizował też wysyłkę paczek do osadzonych w więzieniach i łagrach. 11 sierpnia 1950 r. został aresztowany przez NKWD i wywieziony do więzienia w Stryju, a następnie skazany na 10 lat łagrów i konfiskatę mienia.