Historia Historia nadzorowanej prostytucji w Japonii sięga okresu Kamakura (1185-1333). W 1618 roku, w okresie Edo, powstały dzielnice czerwonych latarni (Yūkaku) i uregulowano prostytucję. Od końca lat osiemdziesiątych XIX wieku różne grupy, w tym Chrześcijańska Unia Wstrzemięźliwości Kobiet i Towarzystwo Czystości, lobbowały na rzecz zakończenia legalizacji prostytucji. Rząd japoński sprzeciwił się tym żądaniom i zapewnił skuteczną kontrolę chorób przenoszonych drogą płciową, argumentując, że bez tego popęd seksualny mężczyzn spowodowałby wzrost liczby gwałtów i przestępstw seksualnych. W latach 1934–1935, pod naciskiem abolicjonistów, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych ogłosiło, że licencjonowana prostytucja zostanie zniesiona w najbliższej przyszłości, ale nie podjęto żadnych działań.
Podczas amerykańskiej okupacji Japonii po II wojnie światowej prostytucja kwitła. W styczniu 1946 Sztab Generalny Mocarstw Alianckich (GHQ/SCAP) wydał nakaz zniesienia licencjonowanej prostytucji. Doprowadziło to do uchwalenia w 1948 r. ustawy o regulacjach dotyczących przedsiębiorstw mających wpływ na moralność publiczną. Ustawa zakazująca prostytucji została wprowadzona do parlamentu w 1947 r., ale została odrzucona.