Antoni Harasz (ur. 22 września 1879 w Łodzi, zm. 11 stycznia 1942 w Warszawie) – działacz społeczny i polityczny, poseł na Sejm Ustawodawczy (1919–1922) oraz Sejm I kadencji (1922–1927), radny Rady Miejskiej w Łodzi (1916).
Życiorys Urodził się w rodzinie Józefa Harasza – nadmajstra tkackiego i Pauliny z domu Dietrich. Ukończył naukę w czteroklasowej szkole fabrycznej i niedzielnej czteroklasowej szkole handlowej w 1893. Następnie był urzędnikiem w firmie tkackiej „Ica”. W 1905 z Janem Albrechtem współorganizował Stowarzyszenie Robotników Chrześcijańskich. Został prezesem Zarządu Głównego stowarzyszenia i podjął pracę w biurze organizacji.
W 1915 został członkiem Komitetu Opieki nad Biednymi. W 1916 został wybrany radnym pierwszej łódzkiej Rady Miejskiej. W ramach działalności w radzie, był członkiem komisji pracy. W latach 1919–1922 był posłem Sejm Ustawodawczy (okręg wyborczy Łódź-miasto) z ramienia Związku Sejmowego Ludowo-Narodowego, a następnie Narodowo-Chrześcijańskiego Klubu Robotniczego. W ramach działalności poselskiej zasiadał w komisjach: konstytucyjnej ochrony pracy oraz opieki społecznej. Ponadto reprezentował ZSLN w Konwencie Seniorów.