Cheilocystydy liczne, (20)24–30(38) × (5)7–10 µm, z tępymi wierzchołkami i często wygiętymi szyjkami, cienkościenne i szkliste. Pleurocystydy rzadkie lub nieobecne, nie wystające poza płaszczyznę podstawek. Zarodniki czarne, lekko szorstkie, 12–15(17) × 7–8,5(10) µm, eliptyczne, pomarszczone lub brodawkowate. Gatunki podobne Często jest mylony z Panaeolina foenisecii. Odróżnia się od niego czarnym wysypem zarodników i ciemniejszymi blaszkami w stanie dojrzałym oraz nieco grubszym trzonem. Jeszcze łatwiej można go pomylić z kołpaczkiem ciemnoszarym Panaeolus fimicola, od którego różni się lekko szorstkimi zarodnikami.
Występowanie i siedlisko W Europie podano liczne stanowiska kołpaczka oliwkowego. Jego zasięg ciągnie się od Portugalii po archipelag Svalbard na Morzu Arktycznym. Podano jego stanowiska także w Ameryce Północnej i Środkowej, w Australii i na Nowej Zelandii. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano tylko jedno stanowisko, w późniejszych latach podano kilka następnych. Według W. Wojewody jest bardzo rzadki. Najbardziej aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.
Grzyb naziemny, saprotrof występujący w lasach.
Znaczenie Grzyb psychoaktywny, zawierający halucynogenną psylocybinę.
Przypisy
Kategoria:Galeropsidaceae Kategoria:Grzyby psychoaktywne Kategoria:Mykobiota Polski