Mitroania układa księgę żywym słowem tworzoną. Najważniejszym jej fragmentem jest opis jej majaczeń z czasu choroby, przebytej pod koniec życia. Wydawało się jej wówczas, że znalazła się na Przeciwziemi, planecie będącej siedzibą bogów i umarłych. Skrzydlate potwory wypijają z niej krew, która wlana do kotła, zamienia się w parę, która ma napędzić pojazd międzyplanetarny Naczelnego Mechanika Przeciwziemi – Chrystusa. Dzięki pojazdowi powróci na Ziemię, czego oczekują ciemiężeni przez rzymskich cesarzy chrześcijanie. W pogmatwanych, gorączkowych obrazach sennych Mitroanii objawia się zaszyfrowana tajemnica badań Chozroesa i podróży Septymiusza Senecjona z barbarzyńskiej Hibernii na zachód do resztek Atlantydy, skąd powrócił przez Chozroesową Armenię.

Science-fiction Fantastyczność snu Mitroanii wynika ze stanu jej umysłu. Gorączka i sen ujawniają jej nieświadomość. Materią wytwarzanych przez nią obrazów są wyobrażenia różnych kultur, na których styku się wychowała, wzbogacone o mitologię Atlantów, przekazaną przez Senecjona. Tak przez furtkę psychoanalizy w świat powieściowy Parnickiego wkracza fantastyka.