Powierzchnia czerwonbrązowa, fioletowobrązowa do ciemnofioletowej, pokryta białawymi grudkami i włókienkami, dobrze widocznymi zwłaszcza w stanie wilgotnym. Blaszki W liczbie 11–20, l = 3, 5 lub 7, o szerokości 0,5–1,5 mm, wyrastające promieniście od miejsca przyrostu do brzegu, brzuchate, jasnofioletowe, jasnobrązowe, fioletowo-brązowe, czerwonobrązowe, często z różowym odcieniem. Ostrza równe, tej samej barwy, jaśniejsze lub ciemniejsze. Miąższ O grubości do 1,5 mm, białawy, o niewyraźnym zapachu i gorzkim smaku. Cechy mikroskopowe Zarodniki cylindryczne (6,5) 7,8–10,2 (11,5) × (2,5) 2,8–3,2 (3,5) µm, Q = średnio 2,9, gładkie, bezbarwne i amyloidalne. Podstawki 4-zarodnikowe, rzadko 2-zarodnikowe, wąsko maczugowate, średnio 33,4 × 5,9 μm, bezbarwne, cienkościenne. Bazydiole wąsko maczugowate, wąsko cylindryczne, średnio 28,9 × 4,3 µm, bezbarwne, cienkościenne. Cheilocystyd brak. Subhymenium o grubości 16–23 μm, dobrze oddzielone od tramy, gęste, zbudowane z nieregularnie ułożonych strzępek o szerokości 2–3,5 μm. Trama w blaszkach złożona z równoległych lub prawie równoległych strzępek o szerokości 3–8 µm i grubości ścianki 0,5– 1,5 (2) μm, czasami rozgałęzionych i zespolonych, bezbarwnych, w ich sprzążkach jest okrągły otwór o średnicy do 1,5 μm. Skórka typu przejściowego między cutis i ixotrichoderma.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Łycznik fioletowawy · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.