Mirza Ghalib, właśc. Mirza Asadullah Chan Ghalib (ur. 27 grudnia 1797 w Agrze, zm. 15 lutego 1869 w Delhi) – poeta indyjski, tworzący w języku urdu i perskim.
Urodził się w artystokratycznej rodzinie w Agrze i odebrał klasyczną mogolską edukację, przy czym celował szczególnie w perskim języku i literaturze. W wieku 15 lat przeniósł się do Delhi i z wyjątkiem dwuletniego pobytu w Kolkacie (1828–1830), kiedy bez powodzenia starał się uzyskać u władz kolonialnych podwyższenie swojej pensji, miał spędzić w tym mieście resztę życia. W 1850 dwór w Delhi zlecił mu napisanie historii dynastii Wielkich Mogołów. W następnych latach Bahadur Szah II nadał mu kilka honorowych tytułów, zaś w 1854 wybrał go do poprawiania swoich wierszy. Po rewolcie sipajów padło na niego podejrzenie udziału w buncie i Brytyjczycy na pewien czas zawiesili jego pensję. Niemniej jego materialny status wkrótce się poprawił, ponieważ od 1859 grant wypłacał mu nawab Rampuru. Zmarł po długiej chorobie i został pochowany w Delhi.