(ówczesne Kongo Belgijskie), ale gatunek ten został również zidentyfikowany z prób z Nilu pochodzących z lat 90. XIX w. W Australii gatunek ten zidentyfikowano w latach 80. XX w., ale można przypuszczać, że występował wcześniej, o czym świadczą opisy zatruć później uznanych za powodowanych przez cylindrospermopsynę. Z czasem odkrywano kolejne stanowiska, m.in. w rejonie ponto-kaspijskim (ujście Dunaju, okolice ujścia Wołgi). W 1973 zaobserwowano go w Jeziorze Pątnowskim, które, będąc odbiornikiem wód chłodniczych konińskich elektrowni, ma stale podgrzane wody. Wzrost liczby obserwacji nastąpił w latach 80. XX w. Pod koniec lat 90. występowanie Raphidiopsis raciborskii potwierdzono w pasie od Walencji i Francji przez wschodnie Niemcy, Turkiestan, subkontynent indyjski, Chiny, Filipiny po Australię. W Afryce stanowiska skupione są w strefie równikowej, ale wykraczają poza nią. W Ameryce sięgają od Środkowego Zachodu przez Kubę po południe Brazylii. Stosunkowo dużo stanowisk stwierdzono w dorzeczu Dunaju. W kolejnych latach obserwowana jest ekspansja. W Europie najdalej na północ stwierdzany był w okolicach Petersburga i w Finlandii.