Twarz księżyca. Opowieść bizantyńska z roku 450 – drugi tom trylogii Teodora Parnickiego Twarz księżyca wydany w 1961 roku.
Okoliczności powstania W 1947 Parnicki planował napisanie serii powieści, będących dalszym ciągiem Aecjusza, ostatniego Rzymianina. Pierwsza z nich miała się dziać w latach 449-450 i miała być poświęcona walce teologicznej diofizytów z monofizytami, tak zwanemu soborowi zbójeckiemu w Efezie, walce stronnictw cyrkowych w Konstantynopolu i intrydze mającej na celu odwrócenie niebezpieczeństwa najazdu Hunów na Cesarstwo Wschodnie i skierowanie najeźdźców na zachód przeciw Aecjuszowi. Pisarz zabrał się za pisanie tej powieści na przełomie 1948 i 1949. Powrócił do niej w drugiej połowie 1955, po ukończeniu Końca „Zgody Narodów”. Jej plan znacznie się w ciągu kilku lat zmienił. Powieść nadal miała być dalszym ciągiem Aecjusza, miała się rozgrywać w Konstantynopolu w 450 roku w ciągu kilku dni i mieć charakter w znacznej mierze detektywistyczny. W początkach 1957 roku Parnicki pisał równocześnie powieść bizantyńską, jak ją wówczas nazywał, i drugą część Słowa i ciała.