Dźwignia Barkera – urządzenie pneumatyczne wykorzystywane w budowie organów piszczałkowych wyposażonych w trakturę mechaniczną w celu zmniejszania oporów ruchu podczas gry na klawiaturze.
Historia Organista przyciskając klawisz manuału powoduje otwarcie wentyla pod piszczałką, przedostanie się do niej strumienia powietrza i zabrzmienie. Do czasu rozpowszechnienia w drugiej połowie XIX wieku traktury pneumatycznej, a w XX wieku elektrycznej, ruch klawisza przekazywany był do odległego wentyla w sposób mechaniczny, za pośrednictwem szeregu dźwigni, przekładni i cięgieł. Zwiększanie gabarytów instrumentu powodowało proporcjonalne zwiększanie odległości pomiędzy klawiaturą a wentylami piszczałek oraz wzrost oporów ruchu mechanizmów traktury sprawiając, że gra stawała się uciążliwa i wymagała znacznej siły.
Na początku lat 30. XIX wieku angielski organmistrz Charles Spackman Barker wynalazł i w 1839 opatentował we Francji pneumatyczno-mechaniczne urządzenie niwelujące opory ruchu traktury mechanicznej, które niedługo potem nazwane zostało jego imieniem. Po raz pierwszy urządzenie zostało wykorzystane w organach Bazyliki św. Dionizego w Saint-Denis;