Pokój w Zadarze – traktat pokojowy zawarty w dniu 18 lutego 1358 pomiędzy Królestwem Węgier a Republiką Wenecką.
W jego wyniku Dalmacja na pół wieku znalazła się pod węgiersko-chorwackim panowaniem. W latach 1409–1420 wróciła natomiast ponownie pod panowanie weneckie.
Uważa się, że pod panowaniem węgiersko-chorwackim w Dalmacji miał miejsce wzmożony rozwój gospodarczy, kulturalny i polityczny w związku ze zjednoczeniem z sąsiednimi ziemiami chorwackimi i bośniackimi.
Tło W latach 1345–1346 król Węgier Ludwik Węgierski prowadził działania zbrojne, mające na celu przejęcie kontroli nad należącą do Republiki Weneckiej Dalmacją. W 1348 roku zawarto ośmioletni rozejm i rozpoczęto zabiegi dyplomatyczne.
W 1356 roku Węgrzy wznowili walki w związku z osłabieniem Wenecjan wojną z Republiką Genui i konfliktami wewnętrznymi, które miały miejsce za rządów doży Marino Faliero. Wojska węgierskie w czerwcu 1356 roku osiągnęły weneckie Treviso, czym zmusili Wenecjan do negocjacji. Po ustabilizowaniu stosunków z Królestwem Bośni Węgrzy rozpoczęli oblężenie dalmatyńskich miast. Mieszczanie Splitu i Trogiru w lipcu 1357 roku wypędzili weneckie załogi. Następnie to samo uczyniono w Szybeniku, Zadarze, Dubrowniku oraz na wyspach Brač, Hvar i Korčula.