Na początku października 1917 został skierowany do Szkoły Obserwatorów Lotniczych w Eupatorii, gdzie służył jako instruktor. W grudniu zgłosił się do tworzonego lotnictwa polskiego i został przydzielony do eskadry lotniczej przy II Korpusie Polskim. Po bitwie kaniowskiej trafił do niewoli niemieckiej, przebywał w obozie w Białej Podlaskiej do 20 lipca 1918. Po zwolnieniu przedostał się do Warszawy, gdzie 14 października został członkiem konspiracyjnego Związku Lotników.

W listopadzie 1918 wziął udział w zajęciu lotniska mokotowskiego i został przyjęty do odrodzonego Wojska Polskiego. Od 14 listopada służył w Sekcji Żeglugi Napowietrznej jako referent naukowo-badawczy. 13 stycznia 1919 został przeniesiony, jako instruktor, do warszawskiej Wojskowej Szkoły Lotniczej, gdzie służył do czerwca 1919. Następnie został przydzielony do Sztabu IV Grupy Lotniczej gdzie służył do 23 grudnia. Został przydzielony do 39 eskadry Breguetów. Eskadrą tą dowodził od 7 stycznia do 13 kwietnia 1920, kiedy to była ona przydzielona do Oficerskiej Szkoły Obserwatorów Lotniczych. Wziął udział w walkach podczas wojny polsko-bolszewickiej.