Wówczas to kancelaria partii NSDAP w Monachium zwróciła się do Ministerstwa Oświaty Rzeszy z pytaniem, dlaczego Richard Egenter został skierowany do Państwowej Akademii w Braniewie, mimo że na wiosnę 1944 zapadła decyzja o połączeniu z Uniwersytetem Wrocławskim, czyli de facto o zamknięciu oddzielnego Wydziału Teologicznego w Braniewie.
Okres powojenny W 1946 Richard Egenter został profesorem teologii moralnej na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu w Monachium, który został po wojnie ponownie otwarty, a rok później został mianowany dziekanem wydziału. Związki prof. Egentera z Braniewem uwidoczniły się jeszcze raz, gdy ten w latach 1947–1948 występował jako oskarżyciel w procesie denazyfikacyjnym braniewskiego profesora Hansa Bariona.
Podczas przygotowań do 37. Światowego Kongresu Eucharystycznego, który odbywał się w Monachium w 1960 roku, prof. Egenter został mianowany przez kardynała Josepha Wendelsa szefem komisji programowej. W ramach funkcji doradczej jako teolog miał także wpływ na kształt Deklaracji z Königstein (Königsteiner Erklärung). Deklaracja ta była komentarzem episkopatu niemieckiego, ukazała się ona w odpowiedzi na ogłoszenie encykliki papieża Pawła VI „Humanae Vitae”. W tym samym roku prof. Egenter odszedł z Wydziału Teologicznego w Monachium na emeryturę.