Jest miejscem styku między Wschodem a Zachodem, prawosławiem a katolicyzmem, punktem gdzie ścierają się ze sobą wpływy romańskie, śródziemnomorskie ze skandynawskimi i ruskimi. Sienkiewicz przedstawiał Polskę rycerską i szlachecką, bujną i zamaszystą. Parnickiego interesuje Polska poetów, myślicieli polityków, reformatorów religijnych.
Biografia Zagłoby Zagłoba Parnickiego, po prostu Z., jest pisarzem, intelektualistą, niedoszłym jezuitą, mieszańcem polsko-żydowskim. Pisarz uczynił go bękartem i podrzutkiem, by pasją jego życia mogło być poszukiwanie swego rodowodu. Jego biografia jest fabularnym odpowiednikiem tego, co stanowi sens polemiki pisarza z Sienkiewiczem. Z. jest autorem pisanych po polsku dramatów historycznych, zna biegle kilka języków, jest znakomicie wykształcony teologicznie. W służbie Towarzystwa Jezusowego opłynął Ziemię. Był w Japonii, Abisynii, Konstantynopolu i Meksyku. W trakcie podróży przez trzy oceany pisze spowiedź, w której znajdują się opisy i analizy jego snów, refleksje na temat pracy nad dramatem o Niemirze, synu Żydówki, bękarcie królewskim, piastowskim, a nawet rozmowy z owym Niemirą. W pewnym momencie Z. zauważa, że pisana przez niego spowiedź straciła swój sens, że dziennik stał się rozrachunkiem z samym sobą, dziennikiem intymnym pisarza.