Jej działalność miała charakter kartelu, a za jej sprawą światowe ceny diamentów rosły niemal nieprzerwanie przez ponad pół wieku, w przeciwieństwie do innych kopalin, jak złoto, srebro czy miedź.

W 1938 roku De Beers rozpoczęło we współpracy z agencją reklamową szeroko zakrojoną i wieloletnią kampanię marketingową na terenie Stanów Zjednoczonych, której celem było wykreowanie skojarzenia diamentu z miłością romantyczną i wysoką pozycją społeczną, a w konsekwencji wzmożenie popytu na pierścionki zaręczynowe i inną biżuterię diamentową. Kampania okazała się wysoce skuteczna – pod koniec lat 50. XX wieku pierścionki diamentowe były w społeczeństwie amerykańskim powszechnie uznawane za nieodzowny element zaręczyn. W latach 60. kampanię rozszerzono o kolejne kraje, gdzie odniosła ona podobny sukces, czego przejawem była m.in. Japonia, gdzie w latach 1967–1982 odsetek narzeczonych noszących diamentowe pierścionki wzrósł z 5 do 60%.

W latach 80. XX wieku De Beers kontrolowało 90% światowego rynku diamentów. Od tamtej pory udział ten stopniowo maleje – do około 60% w latach 90. (46% światowej produkcji, 80–85% dystrybucji) i 40% w 2014 roku.