Wanda Julianna Caboga, z domu Potocka, primo voto Wielopolska, secundo voto Uruska, tertio voto Caboga-Cerva (ur. 1788 w Milanowie k. Radzynia Podlaskiego, zm. 18 września 1876 w Biłce Szlacheckiej) – właścicielka ziemska, działaczka społeczna i charytatywna, przewodnicząca Komitetu Dam Dobroczynności we Lwowie.
Pochodziła z rodziny arystokratycznej, córka Seweryna Potockiego herbu Pilawa, senatora i krajczego wielkiego koronnego, oraz Anny Teofili herbu Lis, córki Aleksandra Michała Sapiehy. Oboje rodzice wspierali obóz reform w Polsce, zapoczątkowany przez Sejm Czteroletni i Konstytucję 3 Maja.
Wanda w 1804 r., w wieku 16 lat wyszła za mąż za hr. Hieronima Wielopolskiego herbu Starykoń, ale małżeństwo z powodu choroby męża zostało unieważnione. Drugim jej mężem był Kajetan Uruski herbu Sas, miecznik koronny i prefekt departamentu lwowskiego. Po jego śmierci jej trzecim mężem został hrabia Bernard Caboga-Cerva, szambelan cesarski i inżynier służby fortyfikacyjnej w Wiedniu, wywodzący się z włoskiej rodziny, zamieszkałej w Republice Raguzy (obecnie chorwacki Dubrownik). Wraz z nim przeprowadziła się na stałe do Lwowa. Zamieszkała przy ul. Ormiańskiej, gdzie prowadziła salon dostępny dla wszystkich. Czynnie angażowała się w działalność społeczną i charytatywną. Była przewodniczącą lwowskiego Komitetu Dam Dobroczynności.