183R (Komar), będących pierwszymi jednostkami tej klasy na półkuli zachodniej, 24 kutrów torpedowych projektów 123 (P4) i 183 (P6), oraz patrolowców. Od początku lat 70. dostarczono partiami 19 kutrów rakietowych proj. 205 (Osa I i II), 9 wodolotów torpedowych proj. 206M i trałowce. W tym okresie okręty otrzymywały jedynie numery taktyczne, względnie ich nazwy nie były szerzej ujawnione. Poamerykańskie okręty wycofano do połowy lat 70, przy braku możliwości ich utrzymania.
Na przełomie lat 70/80. kubańska marynarka osiągnęła nowy poziom możliwości, przejmując od 1979 roku trzy okręty podwodne projektu 641 (Foxtrot) („725”, „727” i „729”), oraz od 1981 roku trzy małe fregaty rakietowe projektu 1159 (Koni) („Mariel”, „Moncada” i „356”). Nabyła też w latach 80. dwa okręty desantowe polskiej budowy projektu 771 (Polnocny B) („690”, „691”). Ostatnim większym nabytkiem była radziecka korweta „321” projektu 1241PE (Pauk II) z 1990 roku. Marynarka w szczycie swojego rozwoju sięgnęła liczebności 13 000 personelu, w tym 1000 piechoty morskiej.