Cambropycnogon – wymarły rodzaj stawonogów z podtypu szczękoczułkopodobnych i gromady kikutnic. Obejmuje tylko jeden opisany gatunek, Cambropycnogon klausmuelleri. Znany jest tylko ze skamieniałości stadium larwalnego (protonimfonu). Żył w kambrze na terenie obecnej Europy.
Morfologia Zwierzę znane tylko z wczesnych stadiów larwalnych. Ciało było jajowate do beczułkowatego, u holotypu długości około 270 μm i szerokości około 110 μm. Zaopatrzone było w trzy pary przydatków skierowanych przednio-brzusznie i parę przydatków ogonowych skierowanych tylno-brzusznie. Dobrze wyodrębniony region czołowy () zajmował około piątej części długości ciała i zakrzywiał się dobrzusznie. Znajdował się na nim odgraniczony od policzków wcięciami z kolcowatym wyrostkiem region gębowy z okrągłym otworem gębowym otoczonym trzema wargami i poprzedzonym trapezowatym wybrzuszeniem interpretowanym jako przypuszczalny hypostom. Po bokach otworu gębowego leżała para spłaszczonych bocznie wyrostków interpretowanych jako szczątkowe przydatki precheliceralne – homologi czułków pierwszej pary (antennuli). Tarcza głowowa była lekko sklepiona i gładka, nieoddzielona od regionu czołowego. Oskórek ponad przydatkami był pomarszczony. Pierwszą parę przydatków, położoną tuż za bruzdą wygraniczającą region czołowy, stanowiły szczękoczułki.