Sama obecność młodego polityka w Kongresie interpretowana bywa raczej jako przejaw przemożnych wpływów dynastycznych w filipińskiej polityce niż jako dowód na wzmocnienie pozycji legislatywy wewnątrz systemu. Parlament bowiem w praktyce często podporządkowany jest prezydentowi i jako taki nie odgrywa samodzielnej roli. Aktywność legislacyjna Sandro Marcosa tym samym ogranicza się do przedkładania projektów pozostających w harmonii z polityką prezydenta. Wymienia się tu, poza wspomnianą już propozycją utworzenia filipińskiego funduszu majątkowego, jeszcze kilka innych jego inicjatyw. Komentatorzy wspominają zatem chociażby projekt ustawy przewidujący powołanie Filipińskiego Instytutu Wirusologii, propozycję ustawy regulującej handel produktami i usługami w przestrzeni internetowej czy też propozycję prawa odnoszącego się do cyfryzacji administracji państwowej. W tym samym duchu, wynikłym z podporządkowania kariery parlamentarnej Marcosa celom politycznym klanu, interpretuje się poparcie przez niego wniosku o usunięcie z urzędu wiceprezydent Sary Duterte w lutym 2025. Wskazuje się, że to posunięcie młodego parlamentarzysty również było dalekie od samodzielnego.