Niedola polskich emigrantów, których poznał w czasie odwiedzin krewnych w Niemczech, skłoniła go do wstąpienia do niemieckich pallotynów w Limburg an der Lahn w 1901 z zamiarem przeszczepienia ich na tereny polskie, aby w duchu Pallottiego zajęli się pracą nad polskimi emigrantami, formacją świeckich i misjami zagranicznymi. 7 marca 1901 roku otrzymał strój stowarzyszenia, a pierwszą profesję na trzy lata złożył 24 czerwca 1902.
Trzy lata był misjonarzem w Kamerunie. 11 listopada 1907 z pomocą księdza Alojzego Hübnera założył w Jajkowcach (Antoniówce koło Kochawiny) w archidiecezji lwowskiej pierwszą pallotyńską placówkę na ziemiach polskich. Przez 16 lat (do 1925) był superiorem Polskiego Dystryktu Stowarzyszenia. Zajmował się świeckimi współpracownikami pallotyńskimi, sprowadzeniem sióstr pallotynek do Polski, głoszeniem rekolekcji, jednocześnie bardzo intensywnie pisał i tłumaczył oraz przez wiele lat redagował czasopisma wydawane przez pallotynów: miesięcznik „Królowa Apostołów”, „Kalendarz Królowej Apostołów”, miesięczniki „Mały Apostoł” i „Rodzina Polska” oraz kwartalnik „Apostoł wśród Świata”.