Następnie przeniósł się do Warszawy zostając starszym ordynatorem szpitala chorób zakaźnych im. św. Stanisława. Z powodu choroby nerek podał się do dymisji w 1902 roku i zajął się działalnością pedagogiczną – wkładał chemię i higienę w szkołach handlowych. W 1907 zamieszkał w Łodzi, gdzie został kierownikiem miejskiego laboratorium chemiczno-bakteriologicznego i kamery dezynfekcyjnej.
Publikował prace naukowe w zakresie bakteriologii i higieny, w tym m.in.: 27 prac naukowych w języku rosyjskim, 5 w niemieckim i 9 w polskim.
Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera: 27; rząd: 1,2; miejsce: 19, 20, 21, 22).
Publikacje К вопросу о количестве серной и серноэфирных кислот в моче, при поносах: материалы для изследования кишечнаго гниения (pol. O problemie ilości siarki i kwasu siarkowego w moczu podczas biegunki: materiały do badań gnicia jelit), Типография А. Мучника (Drukarnia A. Muchniki), 1891; Podręcznik chemii nieorganicznej z analityczną i organicznej, w zakresie szkół technicznych, przemysłowych i handlowych, nakładem F.