Bitwa nad Wartą (też: Bój o rzekę Wartę lub Bitwa na linii rzeki Warty) – bitwa stoczona w czasie inwazji Niemiec na Polskę w dniach od 4 do 5 września 1939 roku.
W walce starły się jednostki polskich żołnierzy z 10 Dywizji Piechoty pod dowództwem gen. Franciszka Dindorfa-Ankowicza i nowo przybyłej Kresowej Brygady Kawalerii pod dowództwem płk. Stefana Hanki-Kuleszy Armii „Łódź” z oddziałami niemieckiego wojska 8 Armii wzdłuż górnej Warty, w rejonie miast Sieradz i Warta.
Bitwa zakończyła się załamaniem obrony na rzece i wycofaniem sił polskich na wschód w kierunku Warszawy.
Preludium Pod koniec sierpnia główne siły Armii „Łódź” wysunięte zostały nad samą granicę polsko-niemiecką. Zasadnicza rubież obrony pozostała kilkadziesiąt kilometrów za nimi, na linii Warty i Widawki.
Około 4:00 1 września na Armię „Łódź” uderzyły główne siły niemieckiej 8 Armii i część sił 10 Armii. Do godzin popołudniowych 10 Dywizja Piechoty (bez OW nr 1 i 2) ześrodkowała się w rejonie Sieradza.
Na czas walk na rubieży górnej Warty utworzona została grupa operacyjna gen. Franciszka Dindorfa-Ankowicza w składzie 10 Dywizji Piechoty i Kresowa Brygada Kawalerii.