Otrzymał złotą odznakę Związku Polskich Artystów Plastyków.
Twórczość Marciniak wykorzystywał różne techniki artystyczne, w tym malarstwo, rysunek, grafikę, rzeźby z papier mâché, instalacje i performanse. Jego prace do ok. lat dwutysięcznych eksplorowały głównie tematy metafizyczne i religijne, w kontekście ikonografii chrześcijańskiej. Charakteryzował je żywiołowy, ekspresyjny, szkicowy styl i wpływy koloryzmu. Zrealizował m.in. wystawę cyklu prac „Syn marnotrawny” na dworcu kolejowym w Stuttgarcie.
Jego twórczość, wg Kitowskiej-Łysiak „podobnie jak jego eseje”, odwoływała się do tematów etyki, pamięci, empatii i odpowiedzialności, w późniejszych latach często w kontekście motywów żydowskich i buddyjskich. W latach dwutysięcznych przeszedł zmianę stylistyczną, przyjmując prostszy, naturalistyczny, paradokumentalny styl. Rogozińska opisała tę nową postawę odwołując się do słów Adorno: „pisanie poezji po Auschwitz jest barbarzyństwem”. Jego styl od lat 10. XXI wieku charakteryzują eksperymenty formalne, abstrakcja, geometria, łączenie obrazów i tekstu.