W lutym 1908 r. moskiewski sąd na wyjazdowym posiedzeniu rozpatrywał sprawę siedemnastu osób oskarżonych o udział w zbrojnym powstaniu w Sormowie i Kanawinie. Nie było wśród nich najważniejszych przywódców miejscowej socjaldemokracji, którym partia ułatwiła ucieczkę. Siemaszko, Niewzorowa i Cwietkow, zatrzymani po klęsce powstania, wyszli z więzienia za kaucją jeszcze w 1906 r. i wyjechali z Rosji (Niewzorowa udała się najpierw nielegalnie do Wielkiego Księstwa Finlandii, a następnie w 1909 r. osiadła w Paryżu, gdzie kontynuowała działalność w szeregach socjalistycznej emigracji rosyjskiej). Na emigrację udał się również Moczałow, któremu udało się uciec z Sormowa w momencie klęski powstania. Spośród postawionych przed sądem w 1908 r. pięcioro podsądnych zostało skazanych na bezterminowe zesłanie, dwie osoby – na kary więzienia, pozostałych uniewinniono z braku dowodów.
Upamiętnienie W ZSRR na budynkach przy ul. Kominterna 173 i 175, gdzie znajdowała się najważniejsza barykada podczas powstania, umieszczono pamiątkowe płaskorzeźby.
Przypisy