Ważnym czynnikiem tego zjawiska było względne osłabienie taktycznych sił powietrznych; obie strony utrzymywały skuteczną obronę przeciwlotniczą, uniemożliwiając samolotom przeciwnika zapewnienie skutecznego wsparcia powietrznego dla ataków lądowych. Zdaniem Ministerstwa to „przede wszystkim rozmiar konfliktu utrudniał ofensywy: obie strony miały trudności z zebraniem sił uderzeniowych zdolnych do przełamania, ponieważ większość zmobilizowanych wojsk była potrzebna do utrzymania 1200 km linii frontu”.