Mieczysław Konstanty Alfons Marx (ur. 29 listopada 1879 w Brześciu nad Bugiem, zm. 30 listopada 1953) – polski chirurg oraz pułkownik Wojska Polskiego.
Życiorys W młodości wraz z rodziną przeprowadził się z Brześcia nad Bugiem do Kowla, a następnie do Radomia, gdzie w latach 1888–1898 uczęszczał do gimnazjum. W 1904 uzyskał dyplom lekarza na Uniwersytecie Warszawskim. Będąc oficerem rezerwowym, w listopadzie 1904 uzyskał etat młodszego lekarza w Sztabie Głównym Atamana Wojsk Kozaków Dońskich. Następnie pracował jako lekarz, m.in. we Lwowie w latach 1905–1907. Od 1907 pracował jako miejski lekarz w Zgierzu, a następnie w latach 1910–1914, mieszkając w Łodzi, pracował jako lekarz ordynator na oddziale chirurgiczno-ginekologicznym w szpitalu św. Anny w Łodzi.
W sierpniu 1914 został powołany do armii rosyjskiej i jako starszy ordynator oddziału chirurgicznego skierowany do szpitala w twierdzy Osowiec. Miesiąc później został ranny podczas ataku wojsk niemieckich. Od listopada 1915 stacjonował w Szpitalu Ewakuacyjnym nr 178 jako główny naczelny lekarz, zostając w czerwcu 1916 głównym naczelnym lekarzem 36 Dywizji Piechoty. Od marca do maja 1918 przebywał w niewoli niemieckiej. Od czerwca 1918 do sierpnia 1919 pracował jako ordynator oddziału chirurgicznego w szpitalu miejskim w Łodzi.