Po rozpadzie Austro-Węgier, powstaniu Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców oraz zmianie granic Rumunii terytorium eparchii zostało podzielone między trzy państwa. Od 1921 r. siedziba biskupa znajdowała się w , parafiami serbskimi w Rumunii faktycznie zarządzali administratorzy. W 1931 r. z terytorium eparchii wydzielona została eparchia banacka, obejmująca ziemie historycznego Banatu w granicach Królestwa SHS.
W Rumunii po II wojnie światowej eparchia została zdegradowana do rangi wikariatu. Nadal zarządzali nią nie ordynariusze, a administratorzy lub namiestnicy biskupi działający w ich imieniu.
W skład eparchii wchodzi 56 parafii zgrupowanych w trzech dekanatach. Istnieje również pięć monasterów: , , , oraz .
Ordynariusze Neofit, wzmiankowany w 1608 Izajasz, wzmiankowany w 1640 Józef, wzmiankowany w 1643 Teodor, wzmiankowany w 1643 Sebastian, wzmiankowany w 1644 i 1647 Michał, 1681-1688 Bazyli, 1688 Józef II, wzmiankowany po 1688 Bazyli, wzmiankowany ok.