Laurentius und Elisabeth) w Aulzhausen (1734); (Konviktstraße 14), kościół parafialny św. Piotra w Dillingen an der Donau (1737); kościół parafialny i pielgrzymkowy w Witzighausen (1740); kaplica w Haunstetten (1742); jezuicki kościół uniwersytecki Wniebowzięcia NMP (Kardinal-von-Waldburg-Straße) w Dillingen an der Donau (1750-51). Ponadto w latach 1736-37 wykonał malowidła sufitowe w w Moguncji; następnie w (1741) w Heusenstamm koło Offenbach nad Menem i w bazylice św. Paulina (St. Paulin) w Trewirze (1743). Zwieńczeniem twórczego życia, które zostało przyćmione chorobą były prace przy: w Ratyzbonie (1752-53), w Landsbergu am Lech (1753-54); w Türkenfeld (1754). W jego bogatym dorobku znajdują się także liczne ołtarze i ryciny, m.in. „Elogia Mariana”, „Vita et Miracula S. P. Benedicti Monachorum Patriarchae” oraz różne przedstawienia miast. Od Kosmy Damiana Asama przejął warsztat charakteryzujący się potężną formację figurową, ciężką kolorystykę i kompozycję wywodzącą się z od Andrei Pozzo (1642–1709).