Wszystkie te budynki utrzymane były w stylach spokojnego renesansu florenckiego lub ceglanego neogotyku. W latach 1922–1928 kamienica została nieznacznie przebudowana. Budynek do 1945 roku był siedzibą Banku Rzeszy. W 1945 roku w jego murach otworzono siedzibę Narodowego Banku Polskiego.
Opis architektoniczny
Nowa siedziba banku była czterokondygnacyjnym budynkiem wzniesionym na planie litery "U", o dwunastoosiowej fasadzie i sześcioosiowym ryzalicie w jej części centralnej. Boczne oficyny otaczały wewnętrzny brukowany dziedziniec. Część parterowa jak i mezzanin była boniowana. Cała fasada licowana była kamieniem (piaskowcem) co podnosiło rangę budowli i stanowiło pierwszą taką próbą dla budynków komercyjnych. Fasada podzielona była horyzontalnymi gzymsami podokiennymi a nad częścią parterową umieszczono fryz. Całość zamykał wydatny gzyms wieńczący wsparty na krokosztynach. Pomiędzy oknami mezzanina, nad parterem umieszczone zostały rzeźbione lwie głowy a poniżej, w skrajnych osiach pozornego ryzalitu ślepe tarcze heraldyczne. Budynek nakryty był dwuspadowym dachem o małym nachyleniu. Do budynku prowadziły dwa wejścia umieszczone w skrajnych osiach, przy czym wejście wschodnie, jego portalowi nadano bogatszą formę aediculi. Również elewacje tylne otrzymały bogatą w szczegóły dekorację.