U samca na grzbiecie podosomy, na wysokości dwóch ostatnich par płytek epimeralnych umieszczony jest edeagus o długości od 19 do 26 μm, a otwór płciowy leży na wysokości odnóży drugiej pary. Opistosoma jest niewiele szersza od podosomy, niewyraźnie rowkowana, pozbawiona organu opistosomalnego, u samicy lekko ku końcowi zwężona, u samca na szczycie zaokrąglona.
Ekologia i występowanie Roztocz ten jest monoksenicznym pasożytem szczura wędrownego. Bytuje w skórze o skąpej pokrywie włosowej, a więc na ogonie, dłoniach i stopach gospodarza. U przebadanej populacji zainfekowanych było 30% szczurów, a liczba osobników D. ponderosus na pojedynczym szczurze wahała się od 11 do 20. Nie stwierdzono wywoływania przez żerowanie tego nużeńca zmian skórnych, ani innych zmian patologicznych.
Do parazytofauny szczura wędrownego należą również cztery inne gatunki nużeńców: D. nanus, D. norvegicus, D. ratti oraz D. ratticola. Ze względu na charakterystyczną dla nużeńcowatych specjalizację topograficzną, zajmują one różne nisze i mogą wszystkie współwystępować na pojedynczym osobniku żywiciela.
Występowanie tego nużeńcowatego stwierdzono na szczurach z północnej Polski.
Przypisy
Kategoria:Nużeńcowate Kategoria:Pajęczaki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2014 roku