Zbigniew Stanisław Chojnacki (ur. 8 kwietnia 1920 w Krakowie, zm. 5 marca 2005 tamże) – prawnik, przedsiębiorca, działacz społeczny i katolicki, starszy Arcybractwa Miłosierdzia w Krakowie w latach 1990–2005.
Urodził się w szlacheckiej rodziny herbu Trzaska jako jeden z pięciorga dzieci Józefa (1880-1973), doktora prawa i urzędnika kolejowego, oraz Anna zd. Kluger, bratanicy Wandy Pollerowej, właścicielki Hotelu Pollera w Krakowie. Ze względu na pracę ojca przeniósł się wraz z całą rodziną do Stanisławowa, a następnie do Radomia, gdzie zdał maturę. Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Artylerii Przeciwlotniczej i Obrony Przeciwgazowej w Trauguttowie k. Brześcia n. Bugiem otrzymał stopień podporucznika. We wrześniu 1939 walczył jako dowódca baterii 7. Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej, najpierw w Dęblinie, a następnie w składzie Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” gen. Franciszka Kleeberga. Po bitwie pod Kockiem dostał się do niewoli niemieckiej, z której zbiegł do rodzinnego Krakowa. Tutaj rozpoczął konspiracyjne studia prawnicze, które ukończył w 1947 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim.