W 1927 w klasztorze karmelitów w Wilnie prof. Jan Rutkowski restaurował obraz Matki Bożej Ostrobramskiej. Podczas prac nad obrazem zaangażowano grupę malarzy sporządzających kopie obrazu. Szczególną uwagę Rutkowskiego zwrócił obraz Wierzbickiej, ze względu na jego wierność względem oryginału. Spowodowało to, że dzięki zaangażowaniu arcybiskupa Romualda Jałbrzykowskiego, ordynariusza metropolity wileńskiego w semestrze 1928/1929, Wierzbicka podjęła studia jako nadzwyczajna słuchaczka na Uniwersytecie Wileńskim. W latach 1929–1934 studiowała w . Po uzyskaniu dyplomu powróciła do Wilna, gdzie w latach 1935–1938 pełniła funkcję mistrzyni nowicjatu.
Niedługo po powrocie z Rzymu obie rodzone siostry wraz z kilkoma innymi siostrami ze Zgromadzenia opuściły Wilno udając się do Ojcowa celem założenia tam klasztoru. Niestety, wobec niesprzyjających warunków postanowiły zrezygnować z tego zamiaru i przyłączyć się na jakiś czas do Klasztoru ss. Bernardynek w Kończyskach – nadal bowiem zamierzały znaleźć jakieś odpowiednie miejsce dla założenia klasztoru. I tak od dnia 21 grudnia 1937 r. zagościły w Kończyskach by niedługo po II wijnie światowej rozpocząć poszukiwania odpowiedniego miejsca. Już latem 1945 r. wybór padł na Łódź.