Prowadząca do pirytyzacji działalność bakterii połączona z szybkim zagrzebaniem szczątków w środowisku beztlenowym doprowadziła do zachowania w skamieniałościach Palaeoendeis trójwymiarowej budowy ciała. W 2023 roku Romain Sabroux, Gregory D. Edgecombe, Davide Pisani i Russell J. Garwood dokonali na łamach „Papers in Palaeontology” redeskrypcji taksonu dzięki wykorzystaniu w badaniu holotypu nieużytych przez wcześniejszych autorów technik – obrazowania z przekształceniem odbicia (RTI) oraz rentgenowskiej mikrotomografii komputerowej. Pozwoliły one m.in. na wykrycie owigerów, których nie dostrzegli Charbonniera i inni. Paratyp P. elmii z kolei okazał się przypuszczalnie nie należeć do tego gatunku (m.in. ze względu na budowę odnóży i umiejscowienie odwłoka) i został sklasyfikowany przez Sabroux i innych jako incertae sedis w obrębie Pantopoda.

Autorzy oryginalnego opisu uznali Palaeoendeis za przypuszczalnego przedstawiciela rodziny Endeidae. W 2007 roku Roger Bamber sklasyfikował go w obrębie Endeidae w nowej podrodzinie Palaeoendeinae wraz z rodzajami Palaeopycnogonides i Colossopantopodus, sugerując nawet że Palaeopycnogonides może być synonimem Palaeoendeis.