Morfologia Kikutnica ta miała ruchliwy, gruszkowaty ryjek długości 3,9 mm oraz cefalosomę długości 1,8 mm, zaopatrzoną we wzgórek oczny i przed wzgórkiem wyciągniętą szyjkowato. Szczękoczułki (chelifory) miały przypuszczalnie dwuczłonowe trzonki i zwieńczone były szczypcami o nieznanej budowie. Nogogłaszczki były długie. Występowały także owigery. Tułów był przysadzisty, zbudowany z czterech segmentów o pogrubionych tylnych krawędziach. Wyrostki boczne były niezmodyfikowane, pozbawione obrączkowatych nabrzmiałości, rozstawione na odległości równe średnicom. Tułowiowe odnóża kroczne występowały w liczbie czterech par. Były walcowate w przekroju. Te pierwszej pary miały 12,4 mm długości. Prosta, bocznie zwarta struktura po lewej stronie ostatniego segmentu tułowia holotypu może stanowić odwłok lub zdeformowany wyrostek boczny, z kolei lekko zakrzywiona struktura za tym segmentem może być interpretowana jako odwłok lub element podłoża.

Paleoekologia Zwierzę to zamieszkiwało dno nieprzekraczających 30–60 m głębokości lagun archipelagu odpowiadającego dzisiejszej Europie.