Emilia Hilda Fiszer (ur. 8 listopada 1885 w Łodzi, zm. 3 listopada 1949 w Paryżu) – polska filozofka i bibliotekarka.
Życiorys Ukończyła w 1902 naukę w Zakładzie Naukowym Żeńskim Jadwigi Kotwickiej w Warszawie. W 1903 uzyskała tytuł domowej nauczycielki, uprawniający do nauczania języka polskiego w domach prywatnych. W latach 1907–1911 studiowała na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1911 podjęła studia na Uniwersytecie Paryskim, podczas których przeniosła się na , uzyskując w 1915 dyplom licencjata, a następnie, w 1922, ukończyła wyższe studia filozoficzne na Sorbonie, broniąc pracę pt. Sur la discontinuité de la matière (pol. O nieciągłości materii). W 1936 obroniła doktorat na podstawie książki Unité et intelligibilité (Jedność a poznawalność) na Uniwersytecie Paryskim.
Pracowała w Bibliotece Polskiej i Muzeum Adama Mickiewicza w Paryżu. W bibliotece katalogowała kolekcje, opiekowała się zbiorami mickiewiczowskimi, od listopada 1936 przygotowywała dla Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Warszawie raporty bibliograficzne o nowościach, jakie ukazały się na rynku księgarskim we Francji.