Spiskowcami współpracującymi z Koreckim, którzy również zostali skazani na karę śmierci byli między innymi: Dominik Gembarzewski, Robert Hefern, Tomasz Rayski, Karol Schneider, Franciszek Smolka, Florian Ziemiałkowski oraz Leon Mazurkiewicz.https://bazhum.muzhp.pl/media/files/Palestra/Palestra-r1971-t15-n4(160)/Palestra-r1971-t15-n4(160)-s97-101/Palestra-r1971-t15-n4(160)-s97-101.pdf
Po uwolnieniu Korecki podjął pracę w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich jako skryptor. Bezpośrednio po przewrocie marcowym 1848 r. rozpoczął wydawanie patriotycznego dziennika we Lwowie, którego nazwa brzmiała „Dziennik Narodowy”, do którego pozyskał znakomitych pisarzy, wśród nich Augusta Bielowskiego oraz Józefa Supińskiego. Jesienią 1848 r. angażował się razem z księciem Leonem Sapiehą i Wincentym Polem w tworzenie grupy centrowej, opozycyjnej zarówno do demokratów, jak i szwalcgerberów. Bombardowanie Lwowa pokrzyżowało plany Koreckiego, jego „Dziennik Narodowy” przestał wychodzić już 8 miesięcy po jego powstaniu, a Leon w wyniku represji utracił pracę w Ossolineum. W 1854 r. objął redakcję „Dziennika Literackiego” we Lwowie. O ostatnich latach jego życia wiadomo stosunkowo niewiele. Wyjechał do Krakowa i w 1861 r. objął stanowisko adwokata przy Sądzie Krajowym w Krakowie. Zmarł 9 listopada 1876 roku.