Daniel Jones przygotowywał Gimsona jako swojego następcę. Gdy przeszedł na emeryturę, Gimson objął po nim funkcję sekretarza Międzynarodowego Towarzystwa Fonetycznego i redaktora jego organu Le Maître Phonétique. Już jako samodzielny naukowiec Gimson podtrzymał i odświeżył naukowy nurt pracy Jonesa, polegający na nacisku na praktyczne podejście w dziedzinie tworzenia i rozpoznawania dźwięków. Korzystał przy tym z dorobku strukturalistów amerykańskich, przejmując od nich odmienną notację fonemów i alofonów. W roku 1962 opublikował podręcznik Introduction to the Pronunciation of English, który został z miejsca zaakceptowany jako standardowy opis Received Pronunciation, zastępując poprzednie opracowanie Jonesa.
Będąc dobrym mówcą, stał się znany dzięki swoim porannym programom o wymowie w radiu BBC. Dzięki swoim publikacjom English Pronunciation Practice (1965), A Practical Course of English Pronunciation: a perceptual approach (1975) stał się rozpoznawalny jako naukowiec zajmujący się metodyką nauczania angielskiego jako języka obcego. Był autorem English Pronouncing Dictionary. Pracował nad rozwojem transkrypcji języka angielskiego, używając systemu, w którym długość samogłoski wskazywana była wprost, podczas gdy zmiany jakościowe tylko pośrednio (np. /i/ – /i:/).