Jest to powszechne wśród wielkoowocnikowych grzybów w lasach. Te typy współżycia nie są jednak jednoznaczne. Przejście od neutralizmu do komensalizmu, czy do drobnego pasożytnictwa i do saprofityzmu na umierających lub martwych żywicielach w dużej mierze zależy od zdrowia żywicieli i stanu równowagi czynników biotycznych i abiotycznych środowiska.
U grzybów nagrzybnych istnieje 6 sposobów nawiązywania kontaktu z innymi grzybami: fuzja. W ścianach strzępek żywiciela tworzą się mikropory, przez które następuje kontakt cytoplazmy, pobieranie składników odżywczych i wymiana genetyczna; ssawki. Strzępki grzybów pasożytniczych znajdują się na zewnątrz żywiciela, ale tworzą ssawki wnikające do wnętrza strzępek żywiciela. Wyróżnia się ssawki cystoidalne występujące u Pucciniomycotina i ssawki tremelloidalne występujące u Tremellomycetes; wewnątrzkomórkowy. Pasożyt całkowicie przedostaje się do wnętrza strzępek żywiciela. Np. Ampelomyces quisqualis wytwarza wewnątrz strzępek żywiciela pyknidia, konidiofory i niedojrzałe owocniki i często doprowadza do jego śmierci; bezkontaktowy nekrotrofizm. Strzępki pasożytów nie mają kontaktu ze strzępkami żywiciela, nie tworzą też ssawek, ale wydzielają substancje chemiczne powodujące obumarcie komórek gospodarza. Dopiero wtedy odżywiają się nimi jako saprotrofy; kontaktowy nekrotrofizm.