Tadeusz Wacław Dobrzyński h. Jelita (ur. 23 sierpnia 1898 w Warszawie, zm. 7 lutego 1989 w Stargardzie Szczecińskim) – podpułkownik Wojska Polskiego; członek Polskiej Organizacji Wojskowej; żołnierz Legionów Polskich; weteran wojny z bolszewikami; uczestnik bitwy o Monte Cassino; od 1970 harcmistrz Polski Ludowej; w 1983 twórca kwatery sapera na Starym Cmentarzu Komunalnym w Stargardzie.

Życiorys Lata I wojny światowej i II Rzeczypospolitej Tadeusz Dobrzyński urodził się 23 sierpnia 1898 w Warszawie. W latach 1909–1915 uczęszczał do prywatnego Gimnazjum Realnego im. Emiliana Konopaczyńskiego w Warszawie. 1 stycznia 1911 wstąpił do 1 Warszawskiej Konspiracyjnej Drużyny Harcerskiej w Warszawie. Od 1914 działał jako członek Polskiej Organizacji Wojskowej, ukończył podoficerską szkołę konspiracyjną POW. 1 stycznia 1916, po ukończeniu sześciu klas wstąpił na ochotnika do 4 pułku piechoty Legionów Polskich III Brygady LP. Walczył podczas I wojny światowej, został ranny w walkach pod Kostiuchnówką nad rzeką Styr. 1 listopada 1917 wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty Wojska Polskiego i jako plutonowy podchorąży 11 listopada 1918 brał udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie, zdobywając Cytadelę, dworzec główny i odwach. Był uczestnikiem pierwszej warty honorowej przy podnoszeniu flagi państwowej na odwachu na Placu Saskim.